Izabella Godlewska de Aranda

izabella_godlewska

Prawnuczka Emeryka Hutten-Czapskiego urodzona 18 grudnia 1931 w Słonim nad rzeką Szczarą w województwie nowogródzkim na północno-wschodnich kresach II Rzeczpospolitej. Od pierwszych dni życia mieszkała w majątku Synkowicze, gdzie gospodarowali od 1926 jej rodzice. Synkowicze były majątkiem liczącym 3.800 ha, tylko 900 ha stanowiły pola i łąki, resztę piękne lasy, ludność chłopska była białoruska, okolica płaska. Miała starszego o 10 lat, brata Karola.

Ojciec Józef Godlewski, syn ziemianina z Kowieńszczyzny, przed I wojną odebrał wykształcenie rolnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W czasie I wojny oficer w armii carskiej, po rewolucji lutowej w 1917 współpracował z Naczpolem organizującym pod wodzą m.in. Dowbora ewakuację polskich oficerów i żołnierzy. Bezpośrednio po wojnie był wojskowym.

Matka Izabelli — Fabianna Godlewska z Czapskich była wnuczką Emeryka Hutten-Czapskiego, donatora Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego w Krakowie, córką Karola ze Stańkowa, słynnego prezydenta Mińska (dziś stolicy Białorusi), hojnego donatora na cele rozbudowy i rozwoju miasta i stryjeczną siostrą malarza i pisarza Józefa Czapskiego i znawczyni twórczości Adama Mickiewicza Marii Czapskiej — z Przyłuk.

Rodzice Izabelli Godlewskiej poznali się w Mińsku a pobrali w Warszawie w 1920. W 1938 Józef Godlewski został wybrany senatorem Nowogródczyzny wysunięty przez koła ziemiańskie, samorządowe i rządowe. W pierwszych dniach września 1939 rodzina wraz z krewnymi i sąsiadami, po bezdrożach, stale psującymi się samochodami, przeprawia się w 63 godziny do Wilna uciekając przed Niemcami.

W październiku 2005 r. w Muzeum Uniwersyteckim w Toruniu miała miejsce wystawa jej prac.

Katalog z wystawy w Toruniu w 2005 roku