Franciszek Biesiadecki (1869–1940) był numizmatykiem, kolekcjonerem, prawnikiem i bibliofilem. Jego ojciec, Alfred Biesiadecki, był lekarzem i profesorem Wydziału Medycznego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Elżbieta Korczyńska, autorka biogramu opublikowanego w serwisie Towarzystwa Przyjaciół Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego, podkreślała zasługi Franciszka dla kolekcjonerstwa i bibliofilstwa, a jego wychowanie opisywała jako patriotyczne i uwrażliwiające na sprawy społeczne.
Po studiach prawniczych we Lwowie osiadł w majątku rohatyńskim, prowadząc gospodarstwo oceniane przez Korczyńską jako wzorowe. Założył Dom Polski w Rohatynie, mieszczący Towarzystwo Szkoły Ludowej i muzeum. Dostarczał do niego eksponaty, w tym znaczny zbiór monet polskich od czasów piastowskich do insurekcji kościuszkowskiej. W dawnym opisie wyróżniono okaz określany jako denar Mieszka I. Według autorki zgromadzenie tego zbioru miało przybliżyć miejscowemu społeczeństwu historię Polski.
Założył i finansował Ex Libris, wydawane od 1917 roku. Był założycielem i od 1925 roku prezesem Związku Numizmatyków Lwowskich, aktywnym członkiem Towarzystwa Numizmatycznego w Krakowie oraz współpracownikiem Wiadomości Numizmatyczno-Archeologicznych, gdzie publikował opisy znalezisk i informacje o bonach papierowych oraz medalach.
Wsparcie muzeum
Biesiadecki należał do wielu stowarzyszeń kulturalnych. Wspierał muzea, biblioteki i inne instytucje także pieniędzmi; Korczyńska zaliczała go do najhojniejszych ofiarodawców. Według Korczyńskiej jego wsparcie finansowe umożliwiło Muzeum Narodowemu w Krakowie zakup biblioteki numizmatyczno-archeologicznej po Antonim Ryszardzie. Do MNK przekazywał również rzemiosło artystyczne, stare druki, grafikę, malarstwo i militaria.
Dary dla Gabinetu Numizmatycznego odnotowano w latach 1910, 1911, 1913, 1914, 1916, 1918, 1920, 1923, 1925–1930 i 1935. Łącznie obejmowały kilkaset monet, medali, banknotów oraz bonów zastępczych. W zbiorczym opracowaniu Wielcy ofiarodawcy Korczyńska wskazywała 1935 jako rok ostatniego przekazu. Opisywała liczne dary lat dwudziestych jako przede wszystkim nowożytne monety obce, a także banknoty i medale. W 1927 roku Biesiadecki przekazał cenne monety bizantyjskie: złotą i srebrną. Niekiedy kupował polskie numizmaty na zagranicznych aukcjach z zamiarem ofiarowania ich muzeum, m.in. talar z 1583 roku, określony przez autorkę jako bardzo rzadki. Podpisy ilustracji w jej biogramie wskazują jako dary Biesiadeckiego banknot 100 koron Banku Austro-Węgierskiego z 1910 roku i banknot 10 guldenów Królestwa Holandii z 1894 roku.
Przekazał także zestaw 487 monet austriackich Franciszka Józefa I, bitych w mennicach monarchii w latach 1848–1912 w złocie, srebrze i miedzi. Korczyńska wyróżniała wartość tego zestawu i podawała, że obejmował niemal wszystkie gatunki i odmiany. Kolekcja zaginęła podczas wojny; źródło nie precyzuje czasu ani okoliczności tej utraty.
W 1931 roku środowisko jego przyjaciół, współpracowników i kolekcjonerów uczciło go medalem. Jak wyjaśniała Korczyńska, uhonorowano przede wszystkim jego zasługi dla bibliofilstwa.
Zobacz również: Muzeum Czapskich, Ofiarodawcy zbiorów numizmatycznych.
Źródła
- Elżbieta Korczyńska, Franciszek Biesiadecki (1869–1940), odzyskana strona serwisu Towarzystwa Przyjaciół Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego. Kopia z 2020-09-29 (
archive-473). - Elżbieta Korczyńska, Wielcy ofiarodawcy, odzyskana strona serwisu Towarzystwa Przyjaciół Muzeum im. Emeryka Hutten-Czapskiego. Kopia z 2007-01-07 (
archive-795).